ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده به همین دیوار و در را روی پیامبری باز کرده بود که هر صبح پیش از مسجد می آمد که بگوید : (( پدرت فدایت دخترم! )).

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و در را روی پیامبر باز کرده بود که هر غروب می آمد که بگوید :(( شادی دلم ))، (( پاره تنم )).

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و در را روی پیامبری بازکرده بود که پی (( کسای یمانی )) می گشت تا در آن آرامش یابد.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و در را روی پسرش حسن (علیه السلام) باز کرده بود (( جدت زیر کساست، برو نزدیک )).

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و به حسین (علیه السلام) خسته از راه آمده، گفته بود ((نور چشمم))، (میوه دلم))، (( جد و برادرت زیر کسایند)).

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و در را روی علی (علیه السلام) باز کرده بود. روی علی (علیه السلام) که بی تاب می گفت ((بوی برادرم محمد (صلی الله علیه و آله) می آید)).

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار، یعنی آیا در را روی جبرئیل خودش باز کرده بود؟

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و تنها گلیم زیر پایش را بخشیده بود.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و گردنبند یادگاری را کف دستهایش دراز کرده کرده بود سمت فقیری که از این همه سخاوت گریه می کرد.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و پارچه ای کشیده بود روی سرش چون حتی چادرش را بخشیده بود.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و قرص نان را گرفته بود بیرون تا دست های مسکینی آن را بقاپد، بعد از گرسنگی روزه ی بی سحری چشم هایش سیاهی رفته بود.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و قرص نان شب بعد را به دستهای یتیمی سپرده بود. و  باز به اسیری.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و به صورت شرمنده ی زنی که برای بار دهم سوالی را می پرسید لبخند زده بود.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و در را برای مردش باز کرده بود که باز با دست خالی از راه می رسید و نگفته بود که چند روز است غذایش را به بچه ها داده و خود نخورده است.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و در را روی چشم های خیس علی (علیه السلام) باز کرده بود، روی مردی که جانش و برادرش را از دست داده بود.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و شنیده بود همسایه ها بلند، طوری که بشنود، می گویند : علی! (علیه السلام) او را ببر جایی دور از شهر، گریه هایش نمی گذارد شب بخوابیم.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و به بلال که ساکت و محزون آن پشت ایستاده بود، گفت : (( دوباره اذان بگو، من دلتنگم)).

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و در را روی علی (علیه السلام) باز کرده بود که می امد تا برای سالهای طولانی خانه نشین باشد.

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود به همین دیوار و گفته بود (( نمی گذارم ببریدش )).

ایستاده بود پشت همین در، تکیه داده بود درست بر همین دیوار که . . . !

بر حاشیۀ برگ شقایق بنویسید                                  گل تاب فشار در و دیوار ندارد

 یا اُمّاه اشفعی لنا فی الجنّه

منبع: فاطمه شهیدی، ۱۳۸۵، خدا خانه دارد، چاپ سوم، نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها، معاونت آموزش و تبلیغ - ماهنامه پرسمان